Kajakarka na niejeden medal

Dorota Borowska to utalentowana kajakarka, która dzięki swojej ciężkiej pracy zdobywa liczne medale zarówno na krajowym podwórku, jak i na arenie międzynarodowej. O treningach i codziennej pracy rozmawiał z nią Łukasz Pepel.

Jak się rozpoczęła twoja pasja? Kto nakłonił cię, by trenować kajakarstwo?

Kajakarstwo to bardzo piękna, ale i ciężka dyscyplina. Kiedy byłam wychowanką ogniska Towarzystwa Przyjaciół Dzieci w Modlinie Starym, pani Niesiobędzka zaproponowała mi, bym spróbowała swoich sił w tym sporcie. Miła atmosfera i bardzo życzliwi ludzie sprawili, że później nie potrafiłam już wyobrazić sobie życia bez treningu. Właśnie tak zaczęłam marzyć o zawodowym kajakarstwie.

W jakim wieku rozpoczęłaś treningi?

Kajakarstwo zaczęłam trenować później niż moje rywalki. Miałam 16 lat i byłam w kategorii juniorskiej.

W kajakarstwie klasycznym możemy pływać na kajaku oraz na kanadyjce. I to właśnie ona jest moją koronną konkurencją. Wyścigi odbywają się w torach po dziewięcioro zawodników. Jeżeli osad jest więcej, mają miejsce przedbiegi i półfinały. Dystanse liczą 200 i 500 metrów. Na mecie wykonuje się zdjęcia fotokomórką, gdyż różnice czasu między poszczególnymi zawodnikami mogą być naprawdę niewielkie. Kajakarz w kanadyjce klęczy na jedno kolano i wiosłuje z jednej strony. Jest to dość trudne, ponieważ musimy płynąć prosto. Za zboczenie w którąś ze stron grozi dyskwalifikacja.

Jak wyglądają twoje treningi? Czy ten sport wymaga wielu wyrzeczeń?

Szlifujemy formę od poniedziałku do soboty. Dziennie mamy przynajmniej dwie jednostki treningowe. W sezonie jesienno - zimowym ćwiczymy głównie na siłowni. Ponadto, dużo biegamy i pływamy na basenie, poprawiając swoją wydolność. W sezonie wiosennym dochodzi nam jeszcze pływanie kajakiem tak, aby stworzyć odpowiednią bazę treningową i w sezonie wiosenno - letnim móc pokonywać dłuższe odcinki szybkościowe na rzece.

Jakie są twoje największe sukcesy?

Dotychczas moim największym sukcesem był brązowy medal mistrzostw Europy U-23 w wyścigu C1-500 m. Podczas tych zawodów zajęłam również piąte miejsce w konkurencji C1-200 m. Jestem zadowolona także ze swojego występu podczas mistrzostw świata U-23. Dostałam się do ścisłego finału C1-200 m oraz byłam druga w finale B na 500 m. To wielka impreza sportowa i aby stanąć na podium, potrzeba wielu lat ciężkiej i solidnej pracy.

Kiedy zadebiutowałaś w reprezentacji Polski?

Moimi pierwszymi zawodami z orzełkiem na piersi były mistrzostwa świata juniorów w 2014 roku. Startowałam tam w konkurencji C1-200 m. Zmagania na tak wielkiej imprezie to walka nie tylko z zawodnikami, ale również z paraliżującym stresem. Trzeba oswoić się z kamerami i dużą publicznością. Udało nam się jednak znaleźć na drugiej pozycji w finale B.

Jaką rolę w tych sukcesach odegrał twój trener?

Prawda jest taka, że gdyby nie jego wiedza, doświadczenie i ogromna praca, zawodnik byłby nikim. To właśnie trener układa plan, koryguje nasze błędy, pomaga uwierzyć w siebie i w to, że możemy coś osiągnąć. To dzięki niemu udało mi się dość do takiego poziomu, na jakim jestem.

Czy NOSiR ma dobre warunki do treningów? Jak wypada na tle innych klubów?

Warunki w NOSiR- ze są bardzo dobre. Zawodnik z każdej konkurencji ma szansę się rozwijać. Jest to mój klub macierzysty i chciałabym, aby tak zostało.

Marzysz, by powtórzyć wyczyn innej nowodworzanki, Izabeli Dylewskiej, która zdobyła medal na olimpiadzie?

Każdy sportowiec marzy o medalu igrzysk olimpijskich. Razem z trenerem stawiamy sobie coraz wyższe i ambitniejsze cele. Wiem, że przyjdzie moment, kiedy będzie on dla nas osiągalny.

Jakich rad udzieliłabyś komuś, kto chciałby zacząć trenować kajakarstwo?

Najważniejsze w sporcie jest to, aby uprawiać go z przyjemnością i pełnym zaangażowaniem. Jeżeli spełnimy te dwa warunki, to odnalezienie w tym, co robimy pasji, będzie tylko i wyłącznie sprawą czasu.

Nadal się uczysz. Czy ciężko jest to pogodzić z wyjazdami na zawody?

Sezon światowych imprez w kajakarstwie zaczyna się na przełomie maja i czerwca, a kończy we wrześniu. Jest to więc koniec i początek roku szkolnego. Pogodzić wyjazdy ze szkołą nie jest łatwo, na szczęście jednak moi nauczyciele są bardzo wyrozumiali i pozwalają zaliczać sprawdziany w innym terminie.

Obok kajaków istnieje „normalne” życie. Jakie masz jeszcze zainteresowania? Co robisz w wolnym czasie, którego masz niewątpliwie mało?

Czasu w tygodniu mam naprawdę niewiele. Staram się go wykorzystywać na regenerację organizmu. Odpoczynek jest bowiem istotną rzeczą podczas planu treningowego. Aktywnie, np. jeżdżąc na rowerze, staram się spędzać weekendy, kiedy jest trochę więcej wolnego. Spotykam się również ze swoimi przyjaciółmi i chłopakiem.

Czy zdarzają ci się jakieś słabsze momenty, chwile zwątpienia?

Nigdy nawet w najmniejszym stopniu nie wątpiłam, że to, co robię, ma sens. Zawsze podchodziłam do tego z pasją i chętnie uczestniczyłam we wszystkich treningach.

Jakie masz plany na najbliższą przyszłość?

Głównym celem jest start w najważniejszych światowych imprezach i jak najlepsze zaprezentowanie tam naszego kraju. Moim marzeniem jest zdobycie medalu mistrzostw świata. Aby to osiągnąć, wszystkie treningi wykonuję na 110%.

Dziękuję za rozmowę.