Stale podróżuje w czasie

- Nie zostałem kosmonautą w kombinezonie, więc znalazłem inne przebranie. Działam w ramach grup rekonstrukcji historycznej, co wiąże się z udziałem w licznych inscenizacjach – mówi Adam Gozdalik.

Rekonstrukcje stały się dla niego sposobem na życie i samorealizację. W przeobrażaniu się w postacie z różnych epok Adamowi Gozdalikowi pomaga posiadanie wielu historycznych strojów i akcesoriów. W jego szafi e znaleźć można szaty ciężkozbrojnego piechura z XIII wieku, rycerza z okresu okołogrunwaldzkiego, piechura z prywatnej armii magnackiej (XVII w.), najemnika szkockiego z wieku XVII. Pasja Adama wpłynęła też na jego tryb życia, który nierozerwalnie wiąże się z podróżami. Jego kalendarz już na początku każdego roku jest niemal zupełnie wypełniony wyjazdami na rekonstrukcje. W ciągu ostatnich dwóch lat Adam pojawił się m.in. w Grunwaldzie, Malborku, Koronowie, Płowcach, Ogrodzieńcu, Nowym Wiśniczu, Tykocinie, Włocławku, Radziejowie, Bydgoszczy, Wejherowie, Radzyniu Chełmińskim, Owidźu, Sochaczewie, Zamościu czy Kernave. Lista wszystkich odwiedzonych miejsc jest jednak znacznie dłuższa. Wyprawy są nie tylko podróżami po świecie, ale i w czasie.
- W tym i ubiegłym roku uczestniczyłem w rekonstrukcji walk między Węgrami a Turkami. Odgrywaliśmy oddziały Janczarów dzięki zbieżności ich strojów ze strojami polskimi z wieku XVII. Obozowaliśmy na zamku nad jeziorem, stoczyliśmy kilka bitew w polu i na murach twierdzy. Ostatecznie Węgrzy odbili zamek z rąk tureckich – opowiada Adam.
Bariera językowa go nie zraża
Szczególnie naszemu rozmówcy zapadły w pamięci podróże do Węgier. Jego zamiłowanie do tego kraju sięga pierwszej wyprawy z 2011 roku. Właśnie w Budapeszcie musiał zmierzyć się ze sporymi ograniczeniami językowymi. Dużo czasu zajmowało choćby dogadanie się z kelnerami w restauracjach. Doszło nawet do takiej sytuacji, że w związku z barierą komunikacyjną nie udało mu się zamówić obiadu. Takie doświadczenia nie zraziły go jednak do Węgier. Zaintrygowany krajem w tym roku zawitał tam już dwukrotnie - raz służbowo, a raz, by wziąć udział w rekonstrukcji oblężenia miasta Tata z 1597 r.
- Węgry to po prostu ciekawy, mało znany kraj z urokliwymi zakątkami. Kiedy tylko mam okazję to przeglądam przewodniki, by później, już podczas wyprawy, odkryć nowe miejsca. Mam też wielu znajomych z Węgier. Niestety ja w ich języku jeszcze nie mówię, ale oni po polsku porozumiewają się coraz lepiej – wyznaje Adam.
Samochodem, samolotem... - czyli jak dojechać?
Adam, obierając Węgry za punkt docelowy podróży, decydował się na dotarcie tam samochodem. Poleca trasę przez słowackie Tatry, która jego zdaniem jest zdecydowanie ciekawsza niż podróż autostradą przez Czechy i obwodnicę Bratysławy. Przestrzegając przepisów, z Warszawy do Budapesztu powinno się dojechać w ciągu niespełna 9 godzin. Trzeba tylko pamiętać o opłatach - zarówno w krajach tranzytowych, jak też na Węgrzech.
- Przestrzegam: bardzo często węgierska policja - Rendorseg – mierzy prędkość na autostradzie z wiaduktów, co może niejednego kierowcę kosztować mandat. Proszę też zapomnieć o próbie dogadywania się... Bariera językowa jest nie do pokonania zauważa Adam.
- Alternatywą dla podróży autem są loty z warszawskiego Lotniska Chopina, obsługiwane przez LOT i Wizzair. Gdy trafi się na bilety w promocyjnej cenie, wcale nie muszą być one drogie. Znacznie bardziej kosztowna, a na dodatek dłuższa, jest wyprawa pociągiem. Nieodłączne przygody Jak zaznacza A. Gozdalik, rzadko zdarza mu się, by w czasie podróży nie doświadczyć żadnych przygód. Wspomina choćby, jak w drodze do Rumunii, w nieciekawej okolicy na wschodzie Węgier, jego nawigacja przestała działać poprawnie. Najpierw nakazała mu zjechać z drogi głównej. Potem skierowała go na drogę pozbawioną asfaltu, aż w końcu doprowadziła do lasu, który przecinała rzeka.
- Mimo, że kierowałem dużym SUV-em, to nie odważyłbym się jej sforsować. Musiałem więc określić kierunki geograficzne i po prostu odnaleźć się na mapie papierowej Może to błahostka, jednak wtedy napięcie rosło z minuty na minutę – wspomina Adam. Nasz rozmówca lubi podróżować nie tylko samochodem, ale i pieszo. Przemierza w ten wiele kilometrów sposób niezależnie od pogody. Miło wspomina choćby jedną z nocy spędzonych w Budapeszcie, kiedy zwiedzał urokliwe miasto mimo deszczu.
Palce lizać
Każda kraj ma swoje charakterystyczne potrawy. Dla podróżnika skosztowanie ich jest zawsze nowym doświadczeniem i próbą lepszego poznania danej kultury. Wspominając Węgry, Adam mówi m.in. o kiełbasie z papryką, która trochę przypomina polską kaszankę, i o rosole na ogonie wołowym. Dodaje się do niego pasty z ostrej papryki. Właśnie tym drugim smakiem dzielił się podczas spotkania w ramach cyklu „Gospoda pod globusem”, które odbyło się na początku sierpnia w pomiechowskiej „Magnolii”.
- Wyszła nam mieszanka idealna na jesienne i zimowe chłody. Mam nadzieję że nie odbiegliśmy tym od węgierskiego oryginału – mówi.
Uroki kraju
Adama fascynuje w Węgrzech zetknięcie orientu i klasycznych europejskich kanonów. Z zachwytem oglądał więc znajdujące się w Budapeszcie monumentalne budynki z czasów cesarstwa. Prowincja za to urzekła go bałkańską architekturą.
- Jeśli ktoś znajdzie w ramach swojej podróży więcej czasu, powinien poza Budapesztem udać się nad Balaton i do miast takich, jak Tokaj, Erd, Tata i Gyor - przekonuje A. Gozdalik. Jak jednak zaznacza, to nie miejsce czy pogoda są podczas wyprawy najważniejsze. Najistotniejszą rolę odgrywa towarzystwo.