Nasi powstańcy też walczyli

Bolesław „Wojtek” Omyła
Jednym z powstańców był Bolesław „Wojtek” Omyła, który dzieciństwo spędził w Modlinie Twierdzy. Mieszkał wówczas w tzw. białych blokach. Był synem instruktora modlińskiego Centrum Wyszkolenia Saperów.
B. Omyła urodził się 6 stycznia 1924 roku w Warszawie. W konspiracji był od lutego 1943 roku, kiedy został zaprzysiężony w Chorągwi Warszawskiej Szarych Szeregów.
1 sierpnia 1944 roku przyjechał do Warszawy z Częstochowy – specjalnie, by wziąć udział w Powstaniu Warszawskim. Walczył na Woli jako żołnierz II plutonu „Alek” 2 kompanii „Rudy” batalionu „Zośka”. Brał udział wraz z Tadeuszem Milewskim „Ćwikiem” w zdobyciu obozu „Gęsiówka” 5 sierpnia. Poległ trzy dni później, 8 sierpnia 1944 r., w czasie ciężkich walk na Cmentarzu Ewangelickim.
„Wojtek” pochowany jest wraz z plutonowym Antonim Tropaczyńskim w kwaterach żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka” na Cmentarzu Wojskowym w Warszawie.

Grupa "Kampinos"
Czynny udział w Powstaniu Warszawskim brali również udział partyzanci z terenu Puszczy Kampinoskiej. Atakowali Lotnisko Bielańskie, którego wprawdzie nie zdobyli, ale zniszczyli na tyle, że Niemcy nie mogli już z niego korzystać. W tych walkach ranny został dowódca zgrupowania, Józef Krzyczkowski.
Wieść o dużym zgrupowaniu w Puszczy Kampinoskiej szybko się rozeszła, zaczęły więc przybywać tu rozbite oddziały powstańcze, szukające możliwości dalszej walki. Dość szybko liczebność puszczańskich oddziałów zbliżyła się do 3 tysięcy żołnierzy. Wzmocnione w ten sposób ugrupowanie przyjęło nazwę Grupa "Kampinos". W sercu Puszczy Kampinoskiej utworzony został obóz warowny obejmujący kilka miejscowości takich jak Wiersze, Brzozówka, Janówek, czy Aleksandrów, pod wspólna nazwą „Niepodległa Rzeczpospolita Kampinoska". Na tym niewielkim kawałku puszczy po latach okupacji powstało niepodległe polskie państwo - tereny całkowicie wolne od okupanta. Wyżywienie dla tak dużej liczby żołnierzy zdobywano, przejmując niemieckie składy żywności. Ludność zamieszkująca te tereny piekła chleb dla partyzantów i dostarczała siano dla koni. W miejscu, gdzie dziś stoi Kościół Parafialny Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny, znajdował się plac apelowy. Odbywały się tam msze polowe odprawiane przez kapelanów powstańczych. Byli to: ks. Stefan Wyszyński „Radwan III", ks. Jerzy Baszkiewicz „Radwan II", ks. Wacław Karłowicz „Andrzej Bobola" i ks. Hilary Praczyński „Gwardian".
21 i 22 sierpnia Grupa przeprowadziła natarcia na Dworzec Gdański, które miały na celu nawiązanie połączenia Żoliborza ze Starym Miastem.
Pod koniec sierpnia 1944 roku na obrzeżach puszczy pojawiły się odziały RONA. Ich zadaniem było odcięcie walczącej Warszawy od puszczy. Oddziały te słynęły z wyjątkowego okrucieństwa, więc ich pojawienie się mocno utrudniło życie mieszkańcom puszczańskich wsi. Partyzanci z Puszczy podjęli próbę zlikwidowania stacjonujących w Truskawiu oddziałów RONA. Walki trwały kilka dni. Nocą z 2 na 3 września niewielki, 80-osobowy odział wyposażony w pistolety maszynowe, dowodzony przez Adolfa Pilcha „Górę", podkradł się do wsi. Nie było to proste, gdyż trzeba było obejść stanowiska ogniowe na otwartym terenie. Udało się jednak i pod ogniem partyzantów zginęło 250 „ronowców”. Podobną wyprawę zorganizowano dzień później do wsi Marianów. Po tych akcjach morale żołnierzy RONA upadło na tyle, że Niemcy musieli ich rozbroić i zamknąć za drutami, a dla ludności cywilnej oznaczało to koniec udręki.
Wskutek rozpoczętej 27 września niemieckiej operacji „Spadająca Gwiazda”, mającej na celu oczyszczenie Puszczy Kampinoskiej z partyzantów, w którą zaangażowano ok. 6000 żołnierzy z bronią pancerną i lotnictwem, dowódca Grupy Kampinos zdecydował wycofać się w kierunku Kielecczyzny. 29 września odbyła się bitwa pod Jaktorowem z wojskami niemieckimi. Ciężkie walki zakończyły się faktycznym rozbiciem Grupy Kampinos, która tuż przed bitwą liczyła ok. 1200 żołnierzy Zginęło ok. 150-200 żołnierzy polskich, w tym dowódca Alfons Kotowski, około 120 odniosło rany i ok. 150 trafiło do niewoli. Niewielkie grupy rozproszyły się po okolicznych lasach lub przedostały się w Góry Świętokrzyskie i do lasów opoczyńskich.
Grupa "Kampinos" podczas swojego istnienia stoczyła ok. 46 potyczek z Niemcami.

Na podstawie:
akkampinos.pl
wikipedia.pl
1944.pl

Zdjęcia:
1. Bolesław „Wojciech” Omyła
2. Patrol z II plutonu "Alek" 2. kompanii "Rudy" baonu "Zośka" w dniu 5 sierpnia 1944 na terenie "Gęsiówki". Stoją od lewej: Wojciech Omyła "Wojtek", Juliusz Bogdan Deczkowski "Laudański" i Tadeusz Milewski "Ćwik" (poległy na terenie "Gęsiówki" w dniu zrobienia tego zdjęcia).
3. Msza polowa na placu apelowym w Wierszach (obecna gm. Czosnów). Korpus oficerski Zgrupowania "Kampinos". Od lewej: 1) mjr Alfons Kotowski „Okoń”, 2) por. Bogdan Jaworski „Wyrwa”, 3) por. Adolf Pilch „Dolina”, 4) ppor. Lech Żabierek „Wulkan”, 5) por. Witold Lenczewski „Strzała”, 6) ppor. Zygmunt Sokołowski „Zetes”, 7) rtm. Zygmunt Koc „Dąbrowa”, 8) por. Tadeusz Gaworski „Lawa”, 9) sierż. Walery Żuchowicz „Opończa”, 10) chor. Stefan Andrzejewski „Wyżeł”, 11) plut. Stanisław Pilarski „Zew”, 12) por. Stefan Iwanowski „Domek”, 13) por. Aleksander Wolski „Jastrząb”. Około 10 września 1944 r.