Peru dostarcza adrenaliny

Zostawia szpilki i sukienki w domu, zabiera najpotrzebniejsze rzeczy do plecaka i bez planu leci na drugi koniec świata, żeby odkryć te miejsca, do których nie dotarli turyści. Tak wyglądają podróże Aleksandry Wołocznik.

Aleksandra podróżowała już wcześniej, ale raczej na wschód Europy – do Mołdawi, na Ukrainę czyBiałoruś. W tych wyprawach brała udział także jej koleżanka, Karolina. Mój mąż lubi mieć większość rzeczy zaplanowanych i nie przepada za trybem podróży, który ja kocham, czyli biorę mapę w rękę i na miejscu decyduję, co jadę zobaczyć. Szukam też takich zakątków usytuowanych z dala od turystów Pierwszą jej egzotyczną i daleką wyprawą była podróż do Argentyny. Tak jej się spodobało, że chciała poznać kolejne oblicza tych stron świata.
- Argentyna jest bardzo europejska, dlatego jadąc do Peru byłam przekonana, że ja już byłam w Ameryce Południowej i wszystko wiem. Akurat! Peru mnie zaskoczyło. Zobaczyłam okolice oraz ludzi i stwierdziłam, że jest tam strasznie brzydko. Peruwiańczycy są biedni i oni nie zwracają uwagi np. na wygląd budynku. W nim ma się mieszkać. Nieważne, że nie ma tynku, czy dach jest krzywy. On ma spełniać swoją elementarną funkcję – opowiada prezeska Go Silver.

Ile to kosztuje?

Bilet lotniczy kosztował 1200 zł, czas lotu 11 godzin. Tyle potrzeba było, żeby dostać się do odległego Peru. Jedyny nocleg jaki Ola miała zarezerwowany znajdował się w Limie, do której doleciała. Kolejne załatwiała na miejscu. Wraz z Karoliną czytały przewodniki turystyczne i miejsce, które wydawało im się niezbadane, a także ciekawe, wybierały jako docelowe.
- Trochę ta podróż wyglądała tak, że była od chaty do chaty, z ryzykiem czy będzie gdzie spać, ale prawda jest taka, że zawsze było gdzie. W Argentynie np. spałyśmy w szopie, ale też było bardzo wygodnie i schludnie. W Peru natomiast zawsze znajdowałyśmy hostele o niskim standardzie, ale były – śmieje się Ola.

Przygody - bezcenne

Jedna z najbardziej przerażających, a zarazem fascynujących przygód jakie przeżyła Aleksandra wraz z koleżanką, związana była z wyprawą do wioski Cajatambo, położonej na wysokości ponad 3300 m n.p.m. w Andach. Można było się tam dostać wyłącznie autobusem, ponieważ droga prowadzi przez góry, nad przepaściami. Zakręty są tak niebezpieczne, że zawsze jest dwóch kierowców. Jeden z nich, w najtrudniejszych momentach wysiada. Nakierowuje dokładnie kolegę, by autobus nie stoczył się w przepaść.
- Wchodzę do autobusu. Peruwiańczycy przyglądają mi się badawczo. Po raz pierwszy czuję się tak bardzo inna – moje zielone oczy, brązowe włosy i jasna skóra przykuwają uwagę. W końcu namierzam wzrokiem nasze miejsca. Przedostatnie siedzenie po lewej stronie. W tym samym momencie uświadamiam sobie, że na tylnej kanapie siedzi rosły Peruwiańczyk, który surowo spogląda na mnie „spode łba”. Mężczyzna w jednej ręce trzyma oparty o udo karabin maszynowy… - do tej pory z ekscytacją opowiada Ola.
Usiadła obok uzbrojonego Peruwiańczyka. Na początku bardzo się bała, ale okazało się, że ten przerażający mężczyzna nawiązał z nią miłą rozmowę. Wskazał dalszą drogę, a po wyjściu z autobusu z uśmiechem i z karabinem w ręku życzliwie machał polskiej podróżniczce.
- Do dzisiejszego dnia nie wiem, kim był ten człowiek. Nie wiem także, czy karabin był naładowany, czy też była to atrapa. Może lepiej nie wiedzieć – mówi Aleksandra.
W Peru podróżowała konno, mimo że nie miała dokładnie opanowanej tej sztuki. Trudniej było koleżance, bo ta nigdy nie jeździła. Natrafiały na bardzo sympatycznych ludzi takich jak np. Richard, który płynął z nimi łodzią do dżungli. Tam skosztowały świeżo zerwanych owoców z drzewa kakaowców. Smaki, które poznały także w Peru to m.in zupa ze świeżych owoców morza przyprawiona w specyficzny dla Peruwiańczyków sposób, marynowana surowa ryba, pieczona świnka morska podawana z widocznym pyszczkiem czy herbata z liści koki.
- Proszę nie mylić tego z kokainą. Peruwiańczycy nawet żują liście koki, wpływają one kojąco na organizm ludzki, ale nie jest to kokaina, bo do tego jest potrzebna obróbka chemiczna - zauważa prezeska Go Silver.
W kolejnych wspomnieniach Oli pojawił się peruwiański obraz „Ostatnia wieczerza”.
- To, co dla nas Polaków jest szokujące, to fakt, że na talerzu przed Chrystusem nie leżał chleb z rybą, tylko pieczona świnka morska. W Peru to normalne, że Jezus jadł świnkę morską - opowiada.
Dziewczyny były w Chachapoyas, Pucallpa, Aqua Caliente czy Nazca Marcona. Przygody i adrenalina były ich motorem.
- Gdyby ktoś pięć lat temu powiedział mi, że odkryję w sobie pasję podróżowania, nigdy bym w tonie uwierzyła – mówi Aleksandra. Kolejną wyprawę planuje już w listopadzie. Zamierza pojechać do Kolumbii, tym razem sama.